Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Marijn in Honduras bij Arte Accion

Marijn in Honduras bij Arte Accion

17/1/2008 - december tot de vakantie

Het is alweer een maand geleden dat ik schreef waardoor we nu begin januari nog vlak na sinterklaas zitten. En nu is het geheugend van deze blogsite ook op waardoor de foto's alleen in de mail te zien zijn. Wil je de foto's ook zien? Mail me dan met je verzoek.


Arte Accion kreeg toen 4 facilitadores van het MARACA netwerk op bezoek, 3 Salvadoranen en een Guatemalteek die bij de jongeren thuis logeerden. Zij zouden hier een aantal lessen geven en tegelijkertijd leren van onze manier van werken. Het leuke was dat we elkaar al kenden en het dus een heel gezellig weerzien was. De Guatemalteek kwam iets eerder en kon daardoor helpen bij de Huellas repetities. Dat kwam goed uit want destijds hadden we nog een flink aantal geblesseerde acteurs die vervangen moesten worden.

Maandag de 10de waren de 4 gasten en al onze facilitadores in la Joya voor de workshop over lesgeven en de millenniumdoelstellingen. Tijdens de workshop belde Lies me dat de broer van een van hen was neergeschoten en al begraven ook. (dat gebeurt hier binnen 24 uur) We konden op dat moment niets voor hem doen voor hem en wisten niet of het voor hem veilig zou zijn om überhaupt naar huis terug te gaan. Bovendien is zo'n mededeling te ingrijpend om over de telefoon te doen er waren er geen details meer dan dit, dus hebben we het bericht uitgesteld tot hij terug in Tegus was en het nieuws uit eerdere hand kon horen en evt actie ondernemen of bellen.
Wat zwaar om zoiets te weten voordat de direct betrokkene het weet en niets te kunnen/ mogen zeggen. Eenmaal terug op kantoor werd onze Guatemalteekse gast door Lies ingelicht (ook erg moeilijk om te moeten doen) en bleek dat eigenlijk zijn neef doelwit was van een bende, en dat zijn 15 jaar oude broer gewoon mee was gaan dansen. Uiteindelijk werd de neef in het ziekenhuis gered, maar heeft zijn broer het niet gehaald. Ongeloof, onmacht, woede. We hebben hem zo goed mogelijk opgevangen, gebeld naar Guatemala, en uren gepraat. Eenmaal bij ons thuis heeft hij met Emilio wel een uur zitten spelen en stoeien en lachen.
Sowieso was het een gekke dag; 's ochtends zag ik politie langs de kant van de weg bij een onbekende die vermoord was en op de terugweg nog iemand die overreden was...

Onze gast is bij Arte Accion gebleven, heeft artistiek hard gewerkt met onze jongeren. Deels als verwerking, maar vooral omdat hij barst van de positieve energie en de wil om dingen te doen en veranderen in deze wereld. Hij ging mee op kamp en daarna nog naar Arte Accion Copan om daar nog weer een aantal dagen met jongeren te werken voordat hij met kerst terugging naar zijn familie. Deze jongen neem niet alleen de kansen die hij krijgt, hij geeft ook alle kansen die hij kan geven; aplauso!

Nu hadden we nog een voorstelling van Huellas te gaan in ciudad Espana. Daaraan gekoppeld zouden we workshops geven over millenniumdoelstellingen. Nu kwam het aan op de stand-ins van al onze geblesseerde spelers. Hoewel de voorstelling goed ging zijn we voor mijn gevoel door het oog van de naald gegaan. Ik speelde op stelten de Gran Mara omdat de vervanger op het laatst zich ook ergens aan geblesseerd had (gelukkig eens buiten Arte Accion om) en een andere vervanger liet op een van de 2 repetities verstek gaan waardoor we op de laatste zondag nog een extra repetitie van een paar uur moesten inlassen.

De workshops zelf de dag erna waren rommelig, en gezien het thema waren de deelnemers te jong. We boden gratis workshops aan voor iedereen vanaf 12 jaar, maar we hadden helaas een hele hoop 12-jarigen met het uiterlijk en gedrag van 9 of 10 jarigen... Waarschijnlijk waren we goedkope oppas die gratis eten aanbood. Dit klinkt natuurlijk zeer negatief, maar uiteindelijk was het een hele goede generale voor onze workshops. Nu kunnen we er nog wat aan sleutelen voor we naar het noorden vertrekken met onze Huellas-workshop-tour.

En toen begon het kamp. Helaas kwamen niet alle jongeren, deels ivm kerstverplichtingen en waarschijnlijk ook een deel omdat Arte Accion de laatste weken al veel van ze had gevraagd en de pap op een gegeven moment op is. Wel waren alle krenten van de pap mee en hebben een aantal jongeren, en ook een aantal volwassenen hun eigen grenzen verlegd door op kamp te gaan, in een tent te slapen en workshops te volgend buiten hun discipline. Een van de jongeren die zelden of nooit communiceerde en waar ik weinig mee sprak en die een negatieve uitstraling had, begon op te bloeien. Dat was nou precies waar het kamp voor was: de communicatie binnen Arte Accion bevorderen, elkaar leren kennen ook als je niet met elkaar samenwerkt en kennismaken met de verschillende disciplines.

Het was een geslaagd kamp en we hebben bovenstaande doelstellingen behaald. Op de laatste avond hebben we allerlei wensen en woorden van dank uitgesproken naar elkaar. De laatste 2 dagen stonden in het thema van evaluatie en het bepalen van de koers voor Arte Accion. Hoewel de directie doorslag geeft in wat er staat te gebeuren, hebben jongeren, vrijwilligers, stagiaires en andere medewerkers hun mening kunnen geven en invloed kunnen uitoefenen over de de weg die Arte Accion zal inslaan.

De allerlaatste dag was de vrienden en bekendendag. Ook de ouders van Lies en mijn moeder waren present. Ze waren vlak voor het kamp al aangekomen. We hadden een tradicioneel kerstmaal. Dat wil zeggen, een traditioneel maal voor Honduras dat nu als kerstmaal voldeed, met een echt kerst toetje. Daarna was het tijd voor presentaties. De voltallige Arte Accion kampdeelnemers waren opgedeeld in vier groepen. Elke groep deed een presentatie. Lies en ik speelden mijn voorstelling 'verliefd'. Dit keer in rode neuzen variant, met lokaal gezocht en gekocht materiaal (zelfs de ladder is hier gelast). Ik speelde toneel en Lies speelde harp (en deed de blaf van Woef op het juiste moment).

Het was een mooie voorstelling op een mooi kamp en we hopen het dit soort dingen nog vaak te kunnen doen.
De bus met gasten, Arte Acccioners ging terug en wij bleven nog even om af te  rekenen met de kok. Eenmaal in terug in Tegus belden we of het nog nodig was om te helpen opruimen op het kantoor. Hoewel de groep een uur of meer voor ons was vertrokken waren ze nog altijd niet aangekomen. Dat kwam omdat tijdens de reis een grote koffer uit het rek was gevallen, op de nek van Alexis de percussie docent. De rest van de reis heeft hij op de grond gelegen om hem naar een ziekenhuis te brengen. Het eerste ziekenhuis had geen rontgen apparatuur en bij het tweede kon de bus alleen om de hoek geparkeerd worden. Om e.o.a. onverklaarbare reden mocht het personeel niet de straat op om een patient op te halen waardoor de bus nog eens 20 minuten in een ongelofelijke spits moest rondrijden voor de bus om het hoekje kon komen om voor de deur van het ziekenhuis te parkeren. Eenmaal daar werd ik boos en triest tegelijk. Waarom lopen de dingen vaak zo triest af en waarom werken ze niet gewoon eens mee. Waarom moet na al dat mooie werk met het goede resultaat in het laatste uur nog iemand naar het ziekenhuis met nekletsel. Ik vermoed dat ik zo geemotioneerd reageerde omdat ik er na al die weken keihard werken helemaal doorheen was en alleen nog vakantie wilde. Gelukkig begon de vakantie vanaf dat moment.
Ook heel gelukkig kwam Alexis er vanaf met barstende koppijn en 5 dagen op bed liggen.
De vakantie beschrijving komt er aan,
tot ziens.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

17/1/2008 - november en december

Sint kwam lang in Honduras. De Nederlanderskliek had een eigen sint en piet geregeld voor gelovige kindertjes, helaas hebben wij hun bezoek gemist omdat we te laat terugkwamen van onze El Savadorreis. Maar op 5 december hebben we ons eigen schoorsteenfeest gehad en zijn we bedolven onder de cadeautjes.

Afgelopen maand is er voor alle volwassen medewerkers van Arte Accion een workshop georganiseerd over jongeren pedagogie. Dit om de communicatie te verbeteren tussen jongeren en medewerkers. We maakten een inventarisatie van problemen met jongeren. Elk problemen, communicatie en andere dingen, werd opgeschreven en in 15 minuten was het schoolbord vol. Daarna werden de problemen gecatagoriseerd en vluchtig besproken. Naar ik begreep was het een nuttige bijeenkomst. Ik begreep slechts delen en het tempo was dusdanig dat een actieve deelname voor mij niet was weggelegd. Laatst hoorde ik van iemand dat het een jaar duurde voor hij zonder moe te worden een vergadering kon volgen in her Spaans. Nog even dus...

Iets waarbij de communicatie me geen parten speelde was bij een fiesta de cultura. Daar waren wij met een kort showtje met stelten, circus en trommelarij. Heel leuk en flitsend op een avond met diverse culturele activiteiten. Voor de jongeren is het een leuke activiteit die ze normaal niet zouden kunnen betalen, en Arte Accion komt in de publiciteit wat weer deuren opent.  zie fotos op youtube, minuut 4.10-4.30: http://www.youtube.com/watch?v=MELHGtH9XxM

TEKENING GEKREGEN VAN JOPY

Lies was de afgelopen maand een weekje in NL voor een conferentie en een toespraak, het kopen van chocola voor mij, en het meenemen van mijn spiksplinternieuwe camera. Dat lijkt toch de rode draad in deze nieuwsbrieven. Dit keer weer geen foto's van mijn hand omdat de camera die ik gekocht had geen lens bevatte. Binnenkort komen onze ouders langs en nemen ze een lens mee.

Vlak voor Lies terug kwam kon ik eindelijk weer hele dagen met Huellas oefenen omdat de examens eindelijk voorbij waren.
Helaas bleken de examens bij nader inzien alsnog niet helemaal voorbij. Ik had dus maar een beperkte groep, die ook nog eens allemaal meteen de eerste de beste middag nodig hadden om nog meer examens te doen. (de school heeft deels schuld in deze planning)

De tweede dag hoorde ik dat Martin niet naar de Huellas repetie mocht komen van zijn moeder omdat hij voor 5 van z'n examens gezakt was. De laatste ochtend dat we konden oefenen zouden we om 8 uur beginnen met een generale repetitie met zelfs pers erbij. Uiteraard werd het weer veel later, maar de pers was er!!

Diezelfde middag vertrokken we naar Comayagua voor een 2 daagse manifestatie voor vrede en tegen geweld. De zaterdagochtend liepen we mee in een meer dan 2 uur durende optocht. Dat is best lang als je al die tijd steltloopt of trommelt in de brandende zon. Daarna een paar uur wachten en rondhangen om in de middag Huellas op te bouwen en 's avonds te spelen. Het was echt een prachtige eerste openbare voorstelling. Ik was/ben heel tevreden met het resultaat. zie: http://arteaccionculturaenmovimiento.blogspot.com

De ochtend daarna leukten we een voetbaltoernooi voor de vrede op met stelten, maar het werd pas leuk op het laatst toen we nog even op stelten voetbalden.
Zondag kwamen we in de middag terug. Maandag en dinsdag hadden de jongeren een workshop over de millennium doelstellingen. In die 2 dagen werden ze geinformeerd over millenniumdoeltstellingen en hebben ze ook de opzetten voor de workshops bedacht.



Woensdag was vrij, donderdag een laatste repetitie voor we op vrijdag Huellas in Choluteca zouden spelen, op hetzelfde soort festival. In Choluteca regent het (bijna) nooit. Toen wij er moesten optreden echter wel. We hebben het opbouwen 2 keer moeten staken ivm de regen.  
Het was een prachtige voorstelling, precies zoals ik hem wilde zien. Het publiek heeft de hele voorstelling tot het einde toe gekeken wat best een opgave was omdat het gedurende de hele voorstelling heeft geregend en niemand onder een afdakje kon gaan staan. Voor mij zegt dit veel over de kwaliteit van voorstelling. Het zegt natuurlijk ook veel over de acteurs die gewoon doorspeelden ondanks het weer en de botsingen en valpartijen op de natte ondergrond.
Na het inpakken reden we met de bus langs het ziekenhuis om al onze gewonde acteurs op te halen:
Wendy had haar pols in het gips, Jessica haar voet, Erick en Chepe hun hele been. Gelukkig kon iedereen erom lachen, behalve ik.
Ik voorzag een aantal problemen met een toernee over 3 dagen, 12 december nog een voorstelling en in januari een 10 daagse tournee te gaan. De volgende dag had ik hun humeur overgenomen en kon ik er een beetje humor in zien, de jongeren hadden mijn humeur overgenomen toen ze snapten dat gips betekent dat je eraan vastzit voor een tijdje.

Zaterdag kwamen we terug met de gipsbus, en je raad al wat er zondag in de krant stond: niets over gehandicapten, maar een artikel over hoe goed Huellas was en hoe mooi wel niet. Dit naar aanleiding van de journalisten die van onze generale repetitie hadden genoten.

De week na de ongelukken hadden Arte Accion, Caja Ludica, en TNT (het MARACA netwerk) workshops en uitwisselingen tijdens het festival hombres y mujeres de maiz in El Salvador. In dat kader heb ik een workshop theater gegeven met als door de jongeren gekozen thema: een volk dat zijn geschiedenis niet kent kan zijn toekomst niet veranderen.
Een zeer geslaagd kamp waarbij we bleven slapen in gastgezinnen, en leerden we de mensen en hun geschiedenis kennen.


MUURSCHILDERING GEMAAKT IN EEN VAN DE WORKSHOPS.

Omdat we geen Huellas konden spelen (had echt heel goed gepast in de setting) speelden we nogmaals Detailles Cotidianos, de circusvoorstelling van El Circo de la Vida. Hoewel een leuke voorstelling willen de jongeren nu echt wel wat anders. Met Huellas hebben we dat, en we willen ook nog graag een nieuwe circus-theatervoorstelling.

Nog even voor de duidelijkheid en de feiten, omdat mijn berichtgeving wel eens de nadruk legt op de negatieve aspecten: het gaat hier heel goed.
We hebben veel jongeren die wekelijks en vaak zelfs dagelijks naar Arte Accion komen voor hun lessen en workshops. Daarnaast geeft een groot deel van deze jongeren dan ook nog eens les in naburige dorpen. Dit gebeurd als vaste prik in Ciudad Espana, Tamara,la Joya en San Miguel Arcangel. Recentelijk is er een verslag gemaakt van de projecten. Hieronder slecht de totalen van de dorpen bij elkaar opgeteld:
Circus: 298 leerlingen
Stelten: 69 leerlingen
Poppenspel: 170 leerlingen
Schilderen: 304 leerlingen
Deze vaste lessen werden/ worden gegeven door 26 facilitadores van Arte Accion, jongeren dus die zelf hun vaardigheden hebben geleerd bij Arte Accion.

Daarnaast zijn er regelmatig kunstworkshops in andere dorpen of met andere organisaties waar de jongeren lesgeven. Een van de dingen die op de rol staat is de rondreis naar de noordkust in januari waar niet alleen regelmatig Huellas gespeeld gaat worden, maar waar aansluitend een discussie wordt gehouden en de dag daarop diverse kunstworkshops elk aan de hand van 2 millenniumdoelstellingen.


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/10/2007 - huellas, de jongeren en de komende tijd

Welnu de vorige keer sloot ik af met een kapotte camera, ivm de lijn van het verhaal zal ik daar nu maar weer mee beginnen. Hij is nog steeds kapot. Ik denk dat ik 'm maar met Lies meegeef die binnenkort een lezing gaat geven over de rol van kunst kunst in (post) stressvolle situaties. Dat doet ze in Amsterdam (NL) en ik ga ervanuit dat ze dan ook wel even naar de mediamarkt kan gaan om het ding een opknapbeurt te geven.
Ook had ik het over het cultuurshockgesprek dat  de jongeren en ik zouden gaan voeren. Dat was heel mooi, schijnt. Ik heb namelijk het interessantste deel moeten missen ivm de anonimiteit van de feedback. We hadden een 5-tal vragen, de jongeren en ik, waarin we moesten beschrijven hoe de andere partij functioneerde en hoe dat op jouzelf overkwam. De jongeren moesten met elkaar een antwoordenlijst maken en ik deed in het kantoor ernaast mijn lijst maken. Daarna zijn we in een cirkel gaan zitten om uit te wisselen. Heel interessant dat iedereen zich aangesproken voelt als ik publiekelijk mijn irritatie verklaar naar een iemand. Of ik diegene voortaan dan maar apart zou willen nemen?
Verder eigenlijk geen grote dingen, graag op tijd eindigen was een van hun dingen. Graag op tijd beginnen was een van mijn dingen. Tja, en zo wat kleinere dingetjes. Nu zaten de jongeren niet alleen. Mirjam, stagiair kunsttherapie, en Carollina, Canadese vrijwilligster voor 6 maand, zaten erbij en hebben het gesprek begeleid. Zij vertelden me later dat de jongeren het over mij en mijn functioneren hadden gehad, maar een groot deel van de tijd doorbrachten met het op elkaars functioneren feedback geven. Applaus voor de jongeren!! Dit is geen Hondurese gewoonte, maar wel een hele grote stap op weg naar open communicatie en een groot teken van vertrouwen naar elkaar toe.

Zoals jullie weten heb ik en aantal dagen met Emiel alleen doorgebracht in huis. Omdat het de eerste keer was, vond ik het wel een fijn plan om de helft van de tijd met hem samen door te brengen en de andere helft hem naar z'n oma te sturen. Dan vond ik het nog te overzien, en een hele week met zo'n kleine man... geen idee hoe dat zou gaan. Nou het ging dus goed. Het was zo gezellig dat ik toen ik hem naar z'n oma bracht een klein schuldgevoel had. En alleen in het grote huis was ook niet je van het. Wel heerlijk om even te kunnen uitslapen.
Pas geleden was Lies opnieuw een paar dagen weg en was ik wederom de oppas, of nachtwacht eigenlijk want overdag werk ik ook gewoon. Ging helemaal goed en makkelijk, behalve dat de eerste ochtend Emiel z'n bed niet uitwilde en wij op een haartje na de bus haalden.

Met Emiel is het prive samenwerken en met Santos (facilitador en coordinator van het circus) en Chepe (zelfde functies op stelten gebied) werken we samen aan lesopzetten. We hebben helaas maar een uurtje in de week dat we normaal gesproken rekken tot anderhalf. Dan werken we aan het maken van lesopzetten. Op dit moment zijn we bezig met het gebruiken van doelen om lesopzetten vorm te geven. De theorie lijken ze aardig door te hebben, maar het in de praktijk toepassen is een heel ander verhaal. Met als bijkomende moeilijke factor dat ze al lessen geven en aan presentaties moeten denken en werken. Toe ik hier op school mee bezig was hadden we alle tijd en konden we op ons 11-en-30-ste lesopzetten maken en dan rustig in de praktijk brengen. Zij hebben nu dus al allerlij verplichtingen met hun groep. Gecombineerd met dat het geen lessen op school zijn en ze altijd maar moeten afwachten wie en hoeveel leerlingen er langskomen.
Zo hadden ze laatst voor de 2de keer de situatie dat ze een les voor hun komende presentatie een ver twee of drievoudigde hoeveelheid leerlingen hadden, waarbij de helft voor het eerst kwam. Je kunt ze niet wegsturen want je wil stimuleren dat ze komen, aan de andere kant zijn ze een absolute pain in the ass op dat specifieke moment...
Maar goed, theoretisch zijn we lekker bezig. Een van de leukste keren vond ik toen we keken naar de beweegredenen van de leerlingen om te komen en de beweegredenen van Santos en Chepe om les te geven. Die bleken van elkaar te  verschillen natuurlijk. We hebben gekeken naar hoe ze binnen hun lessen konden zorgen dat zowel de leerlingen als hun docenten aan hun trekken kwamen. (doe je dat niet dan verlies je of docenten, of leerlingen) heel tof allemaal.

Jahaa, het Spaans gaat dus ook heel goed. Ik heb op de Spaanse school een 'examen' gehad van de directrice. Ze vond dat ik goed sprak, maar dat het begrip nog wat beter moest. Dat was geen nieuws... Wat wel nieuws was: ze is zo enthousiast over het werk en de manier waarop ik het doe dat ze me wilde voorstellen aan de directeur van de pedagogische opleiding/ universiteit. Afwachten wat ervan komt en of ik er tijd voor heb, maar het zou fantastisch zijn om daar wat ideeen achter te kunnen laten.

Over het project Huellas en de uitgestelde premiere enzo: daar is eindelijk nieuws over:
We hebben nog zon 14 repetities voor we met Huellas op tournee gaan van 27 nov - 7 dec naar El Salvador. We gaan langs MARACA partners en hebben een uitwisseling van lokale docenten en peer teachers. Van 13-24 januari hebben we een tournee langs de Noordkust van Honduras.
Tussen die twee tournees door hebben we nog een Arte Accion kamp van 18 - 21 dec waarin we iedereen de verschillende takken van elkaar ('s disciplines) kennis laten maken. En ook nog een kerstvakantie waarin zowel de ouders van Lies als mijn moeder langskomen.

Dat staat nu vast. Helaas staat de structuur van Huellas nog op losse schroeven. Dat wil zeggen: we hebben 'm verkleind om 'm reisklaar te maken en hij zit nog niet goed vast. Tussen twee de 2 platforms van steigerpijpen hangt een doek dat met strepen op dezelfde manier als de platforms een stad symboliseert. Douglas gaat hier nog werken aan een tekening en Roberto gaat zich met de realiteit en de veiligheid bemoeien.

Op 13 oktober hebben we een enorme muurschildering gemaakt in het Casa de Cultura van la Joya. Dit is een kultuurhuis (!) in het nieuwbouwdorp/ waar de meeste jongeren vandaan komen. In Tamara, waar de jongeren ook werken, willen ze vooralsnog geen muurschildering. Er gaan geruchten dat een deel van de bevolking dat bij een dezelfde kerk zit, meent dat Arte Accion iets diabolisch is. Iets met de duivel. We gaan nog nader contact met elkaar zoeken. Niet zo nodig om de schildering te maken alswel om duidelijkheid te scheppen over Arte Accion en de duivel.
De inwijding van dit cultuurhuis ging niet van een leien dakje, een deel wilde wel dat we wat deden, een ander deel wilde weer wat anders en uiteindelijk hebben we op de dag zelf om half zeven tot ziens gezegd na bijna 3 uur wachten. En toen werden we ineens begroet en moesten we nog langer blijven om uiteindelijk toch op te treden, terwijl er eerder nog geen begroeting of een programma geven werd.
En omdat de wegen vroeg in de avond onveilig worden, wij nog een groep jongeren moesten afzetten en daarna in Tegucigalpa nog zouden uitladen, moesten we toch echt gaan. Zonde, zo'n beroerde communicatie, dus daar gaan we nog aan werken. Deze vrijdag hebben we de inauguratie van het casa de cultura in la Joya en daar gaan we nog lekker even spelen met ons circus.

Verder is Fenny de creatief therapeut aangekomen. Spontane ondernemende vrouw. Verder kan ik er nog niet veel over zeggen omdat ze er nog maar net is.
Tot zover weer en tot ziens.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/10/2007 - opschoon van kelder en gedachtes

We zijn weer een weekje verder en de jongeren hebben hard gewerkt. Natuurlijk weer Huellas, maar we hebben ook tijd moeten nemen om de kelder op te ruimen. Daar stond me een zooi, mijn hemel. De enige schrale troost was dat ik duidelijk niet de enige of ergste ben met verzamelwoede. De zooi.. niet werkende computer aparatuur in de hoop dat we ooit een onderdeel nodig hebben. Oude remschijven van een auto, oud voorstellings materiaal dat soms wel en soms niet is gebruikt. Nou ja, verzin maar wat er het stond er.
Nu is het opgeruimd en staat er nog steeds vrij veel, maar voornamelijk spul dat we gebruiken of binnen afzienbare tijd nodig hebben. Downside is dat de zooi  die nog geen plek heeft nu verspreid staat vanaf de kelder tot de opslag. De opslag is nu waar vroeger het kantoor zat omdat het kantoor verhuisd is naar een buurpand. Nu kunnen eindelijk de theoretische workshops en kantoorwerk gescheiden worden van de herrie dingen als circus of trommelen.
Ik werd tijdens het opruimen van de kelder-opslag eventjes boos op iemand die echt niet meerwerkte, motivatie ontnemend zou ik het willen noemen eigenlijk. Een korte boosheid die ik later terughoorde van Checha, een van de grote vrouwen die de organisatie dragen. Nou horen wij buiten/Neder-landers wel vaker dat we snel 'enojado' zijn. (geiriteerd, of boos) Maar omdat dit soort dingen niet snel worden vergeten hebben we besloten binnenkort een uurtje te besteden aan elkaars gewoonten. Een soort interculturele uitwisseling waarin de jongeren gaan zeggen wat ze leuk vinden en wat ze vervelend vinden aan mijn gedrag. En andersom ook natuurlijk.
Aan de ene kant heb ik veel zin in het uurtje, aan de andere kant is het ook spannend. Het betekent dat anderen gaan zeggen wat ze van mijn gedrag vinden, en dat ze wel eens meer  gelijk zouden kunnen hebben dan ik. Niet alleen maar leuk dus. We gaan het meemaken.
Ondertussen is Lies voor een week vertrokken naar Guatemala en zitten Emiel en ik samen in het huis. Dat betekend dat mijn 4 jarige vriend en ik samen om10 voor zes moeten opstaan omdat het busje om 10 over half zeven langskomt om hem naar school te brengen. Dat is wel even anders dan samen met Lies doen. Nu moet ik zelf ook nadenken over wat er moet gebeuren. Dat laat ik normaal graag aan anderen over.
Wederom weinig foto's: de mediamarkt laat weten dat ik de camera mag komen langsbrengen. Heel sympathiek van ze.
Welnu, ik laat het er weer even bij. Hopelijk gaan de zaken bij jullie in NL van een leien dakje. Hoewel ik de indruk heb dat het weer even over is met de regen schijnt het toch nog niet zo te zijn. Ik wacht het maar af en geniet ondertussen van het mooie weer!

Oh ja, laatst had ik het nog over Peter en de Wolf. Arte Accion zou het poppenspel doen, en het filarmonisch orkest de muziek. Dit is uiteindelijk afgeblazen. Helaas bleek het te moeilijk om tot een goed contact te komen tussen beide organisaties. Daarnaast was de tijd alweer zo beperkt dat het beter leek om de boel niet door te laten gaan. Kwa drukte spijt het me niet, aan de andere kant had het een mooi project kunnen zijn. Maar goed, er ligt nog genoeg op mijn pad!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/9/2007 - tijdens de derde maand, vakantie en Huellas

Omdat de camera nog altijd niet thuis geeft, weer geen tot weinig foto's.

Felix bleef beperkt tot wat regen en een noodtoestand van 2 dagen. Verder viel het allemaal mee in Tegucigalpa en de noodtoestand werd opgeheven. Toch kwam er nog een hevige regenbui. De grond die verzadigd was van de eerste regen nam het niet op en liet het water doorstromen de stad in. Daarop kwam het laagste deel van de stad onder water te staan (de markt). Omdat iedereen daar tot op z'n middel in het water was het niet meer mogelijk de straat te zien. Laat staan de ontbrekende putdeksels. Vandaar dus dat een half uur na  het opheffen van de noodtoestand er toch nog een marktverkoopster omkwam. Tja, die verdwenen putdeksels zijn het equivalent van koperdiefstal in Nederland.
(Inmiddels zijn we een weekje terug van vakantie en was er weer een  regenfront. Op dezelfde markt liep de boel opnieuw onder en dit keer was een negenjarig jongetje het slachtoffer. Het volk geeft de politici de schuld omdat de infrastructuur niet goed is, de politici geven het volk de schuld omdat zij hun afval op straat gooien waardoor putten en beken dichtslibben en het water niet weg kan.

Hoewel Nicaragua getroffen is door Felix is daar in het zuiden behalve collectes enzo weinig van te merken. De orkaan is in het noorden langs geweest en niet in het zuiden, waar wij naartoe gingen. Het voelde een beetje vreemd om uitgerekend nu in Niacaragua op vakantie te gaan, maar het was nou eenmaal al gepland en visum technisch ook belangrijk. 
Onderweg in Guatemala vroegen Lies en ik ons af hoe het toch kon dat de bomen zo strak in een vierkant gesnoeid waren voor het verkeer terwijl de wegen zelf een flinke opknapbeurt konden gebruiken. Dit kwam door de boot die wij even later inhaalden. Waanzinnig groot en wegversperrend. Zie foto:

De reis en de grensoversteek waren ronduit soepeltjes. En aan het eind van de middag kwamen wij aan in Granada, een koloniaal stadje aan de rand van het meer van Nicaragua. Bij een stoplicht werden we gewezen op onze lekke band en heel soepeltjes reden we de hoek om waar we aansloten achter een rij taxikoetsen. Aldaar krikten we onze wagen op, braken het slot van de reserve band open omdat de sleutel nog thuislag en wisselden we banden. Dit alles onder het genot van opgedrongen hulp van een mand en drie jochies die zich de kans op een fooi niet leken te ontnemen. Uiteraard hebben wij ze toch nog beloond voor het onthouden van onze vakantierust en konden we opzoek naar een plek om onze band te laten plakken. En ook om de reservebad op te pompen omdat die slechts een fractie voller was dan de lekke band. Die avond zochten we een slaapplaats en duurde het een uur voor we iets acceptabels hadden gevonden dat betaalbaar was voor westerlingen als wij. Hotels met prijzen voor oliesjeiks waren er te kust en te keur. Klinkt wellicht grappig, maar vergeleken met de prijzen van wat dan ook in Nicaragua waren de prijzen om te overnachten ongelofelijk duur. Ik schat dat de prijs kwaliteit verhouding iets onder het Nederlandse niveau liggen.
De volgende dag zijn we langs een circusschool/ project gegaan. We hebben slechts kort gekeken waar ze woonden en werkten omdat ze 's avonds moesten optreden. Terug gegaan naar het hotel, onze band wederom verwisseld omdat de reserve toch ook lek was en daarna naar Managua de hoofdstad. Daar waren we partycrushers op het feest van de ambassade van Costa Rica. Ze waren daar hun onafhankelijkheidsdag aan het vieren, en wij wilden de circusgroep zien optreden. Heel mooie show, ook goed spel vergeleken met veel andere circussen. Helaas een verschrikkelijk publiek dat massaal wegliep toen het eten werd geserveerd. Lies en Emiel en ik gingen ook, maar pas toen Diego, de baas van de groep, gepikeerd de voorstelling staakte. (geef 'm eens ongelijk)
De dag daarna gingen we door naar San Juan de Sur.
Dat is een plaatsje aan zee waar het sterft van de backpackers en waar onroerendgoedhandel een enorme boost heeft. Een mooi huisje met prachtig uitzicht over de baai vol vissersbootjes en we zijn er even gebleven. Samen met de sprinkhaan (een lijf zo'n 12 cm lengte en een flinke sigaar dik) en de slechts een keer geziene spin (lijf met poten past net op mijn hand als ik mijn vingers niet meetel). Op de laatste dag nog over de grens met Costa Rica gegaan om een verblijfsstempeltje te halen. En toen weer richting huis in 2 dagen) Een rokende vulkaan gezien, veel ontzettend slechte wegen, bedelende kinderen die langs je auto meerennen en volwassenen die langs de kant van de weg staan met een schep om te laten zien dat ze de weg repareren, of je een vrijwillige bijdragen wil doen. En dat allemaal op een van de twee belangrijkste/enige grensovergangen naar het noorden en de rest van midden Amerika.
We hebben nog een vulkaan bekeken, is nog actief en je mag er niet langer dan 20 minuten met je neus bovenhangen. Ontzettend indrukwekkend en het leek me wel wat om eens een vulkanentour op de motor te doen. Kun je een flink end rijen over mooie wegen en je weet zeker dat je af en toe wat bergen hebt. Iemand geinteresseerd om mee te gaan? Hoeft niet meteen want er is nog werk zat hier.

Eenmaal thuis vielen we met onze neus in de boter, het werk dus. Huellas werd met compleet decor (een steigerpijpeninstallatie) opgezet om te oefenen. De laatste dag deden we met professioneel licht en geluid. Het hele gebeuren stond op de binnenplaats van een school die gesloten was vanwege onafhankelijkheidsdag en de vakantiedagen daaromheen. In deze beperkte tijd hebben we gezien dat het hele stuk nu aardig in de steigers staat. Wat er nog moet veranderen is dat het op dit moment een kopie is van het vorige stuk. De bedoeling is om het meer eigen te maken van de jongeren. Hun sterke kanten in te zetten (energie en samenwerken, acrobatiek en evt circus) Daar hebben nog een maand voor, want we willen het stuk begin november in première laten gaan om daarna tien keer een weekend het land in te trekken. De subsidie daarvoor is nu binnen: HOEZEE!


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

5/9/2007 - tweede maand bij arte accion, vlak voor Felix

Er gebeurt veel bij Arte Accion. We zitten volop in het maken van Huellas, 4 keer per week. Daardoor is er voor het bijhouden van het circus weer minder tijd. Deze week echter piste Huellas naast de pot met twee volle dagen circus optredens met daarnaast nog de voor en nabereidingen. Het project "Pedro y el lobo" (Peter en de wolf) is nu ook van start gegaan. Het filharmonisch orkest van Tegucigalpa heeft het stuk ingestudeerd en presenteerde het afgelopen zondag. Op vrijdag belden ze ons of we alvast wat konden laten zien. Straffe vraag wanneer je bedenkt dat slechts het idee besproken is, maar data en budget nog volkomen onbekend zijn. Arte Accion zou de mise  en scene op zich nemen en het filarmonico zou de muziek verzorgen. Dat hebben ze dus al gedaan, en in twee dagen konden wij ook niet veel doen. Dus op zondagochtend hebben zij een paar poppen neergezet voor de instrumenten, en wij hebben ons tijdens een uitje in de schouwburg laten inspireren door de live muziek van Peter en de wolf. Nu zijn de eerste schetsen van de poppen zijn er en de inspiratie stroomt.

Het kamp en met name de optocht hebben voor veel publiciteit gezorgd en dus ook voor een toenamen van aandacht voor het werk dat Arte Accion doet. Ineens weten allerlei organisaties ons te vinden en ineens willen ze ons voor allerlei activiteiten inzetten. We zijn populair en kunnen overal terecht met steltlopers, circusartiesten en workshops. Het gevolg is dat Arte Accion een groeistuip krijgt en we niet genoeg jongeren hebben om de vraag aan te kunnen. Hoewel de jongeren gemotiveerd genoeg zijn moeten ze toch echt nog naar school en komt dit 'werk' er voor hen gewoon bij.
Voor de optocht en het optreden van woensdag 15 augustus, een doordeweekse dag en niet in de vakantie, worden de jongeren opgehaald met de bus. Die staat om 6.00 uur 's ochtends bij de uitgang van hun dorp. De jongeren uit ciudad Espana moeten eerst een half uur rijden voor ze daar zijn.
Vervolgens lopen ze op stelten of met een chinese draak (made in ciudad Espana) mee met  een optocht. In de middag kunnen ze op Arte Accion even slapen op wat matjes om 's middags een circusvoorstelling te spelen. Daarna op tijd weer terug want de meerderheid van onze jongeren heeft 's avonds les. Rond een uur of 11 's avonds zijn ze nog even heel kort op de nationale zender in beeld. Dat zullen ze zelf niet zien want ze hebben college dan. De volgende dag stond Arte Accion weer in de krant.

Het aansluitende weekend bezochten we Tamara waar een door de jongeren georganiseerd festival was. Al hun cursisten uit dorpen in de vallei waar zij wonen en werken deden mee. Er waren erg veel jongeren die naar elkaar keken, weinig volwassenen en haast geen pers. Wel was het de derde generatie van Arte Accion die daar optrad, het waren namelijk de leerlingen van onze leerlingen. (en met onze bedoel ik dan de leerlingen van Arte Accion) Mooi om te zien dat de jongerengroepen in elkaar geïnteresseerd zijn en de hele ochtend naar elkaar kijken. Het lijkt natuurlijk heel makkelijk, maar als je bedenkt dat er een miniatuur vliegtuig wedstrijd naast was waarvan de tuigjes constant over onze hoofden en piste kwamen gevlogen...

Weer een half weekje verder kwam de Taiwanese president langs. Die kreeg een hartelijk welkom van allerlei belangrijke mensen en organisaties; dus ook van Arte Accion. We waren vertegenwoordigd met onze trommelband en een aantal steltlopers en clowns (Payasos). Arte Accion mengt zich niet in dit soort politieke aangelegenheden, maar dit keer echter werden we door een ministerie verzocht (en betaald) vanwege onze artistieke kwaliteiten. Een compliment en altijd handig voor de  altijd te lege beurs van Arte Accion.

Het weekend erop hebben onze facilitadores workshops gegeven voor de organisatie 'Save The Children'. Het mooie was dat onze jongeren lesgaven en tegelijkertijd elkaar observeerden zodat ze later in een gesprek hierover konden evalueren. Het waren een volle zaterdag op Arte Accion en een volle zondag op de berg 'Cristo de Picacho'. Hier is een leuk park en een enorm beeld van Christus die over de stad waakt. Laten we hopen dat hij dat ook echt gaat doen. Negen jaar geleden kwam Mitch langs, de orkaan weten jullie nog? En vooral het regen water heeft toen duizenden mensen dakloos gemaakt door huizen weg te spoelen. Nu lijkt Felix langs te komen en de angst zit er bij een groot aantal mensen goed in. Overvolle supermarkten en rijen van 10 en 20 meter bij de benzinepompen. Maar goed, tot zover onze workshop.

Want ik ben kom nu toe aan het afgelopen week en -end, donderdag 30 augustus tot zat 1 september. Lies moest vergaderen in San Salvador en mocht daar met het vliegtuig naar toe. Gelukkig werken veel ontwikkelingsorganisaties met elkaar samen en ipv veel geld en milieu te besteden aan een iemand die op en neer gaat konden we allebei gaan met een bus en ging ik door naar Chalatenango. Daar werkte ik met Mario en Alex, 2 jongeren van de sociale theaterorganisatie TNT   Zij kregen een hele dag en twee beetjes dag les in circus en pedagogiek technieken. Heel mooi, de lessen en El Salvador, maar ook heel kort.

Nu zijn we weer net terug en vallen met onze neus in de Felix manie. Inmiddels is de wind niet meer de grote angst, maar de regen dus des te meer. Vandaag zouden we voor het rode kruis hebben getrommeld op hun 70-jarige bestaansfeest. Van ons kregen ze een orkaan cadeau. Voorzorgsmatig hebben ze het feestje halverwege de dag afgeblazen. Achteraf bleek het niet nodig en is het vandaag gewoon heerlijk weer geweest met een paar druppeltjes en een fris briesje. Beetje suf, maar beter safe than sorry met dit soort dingen.

Verder gaat het hier erg mooi. Ik heb het erg naar m'n zin. Lekker zelfstandig aan het rond rijden op de motor en op die manier de stad aan het ontdekken. Het regenseizoen is niet zo heftig als gedacht. Misschien kom ik daar vanavond nog op terug, maar ik vind het niet zo erg dat de regen een beetje tegen/ meevalt.
Voor degenen die weten dat ik zelf altijd mijn haar scheer: hier laat ik het doen. Er is om de hoek van Arte Accion namelijk een nieuwe kapper. Het is een (ex-)jongere van Arte Accion en natuurlijk lullig om hem niet te steunen. "Bovendien kan ik van een jaar lang kapperen hier nog niet een tondeuse kopen", also sprach Marijn.
Ander leuk nieuws is dat we, als het weer het toelaat, volgende week op vakantie gaan. Eigenlijk krijgt iedereen van Arte Accion een weekje in september ivm de onafhankelijkheidsdag de 15de. Helaas voor ons is het weer eens zo druk dat een week er niet inzit. Door de vakantie wat te verplaatsen lukt het net om in Costa Rica te komen. Dat is maar goed ook want mijn visum moet verlengd worden en ik heb nog altijd mijn tijdelijke residentiepas nog niet. Het zal hopelijk niet lang meer duren voor ik hem heb en voor lokale prijzen wat dingen kan gaan doen (parkje bezoeken bijvoorbeeld)

Hier zit ik met Emiel (zoontje van Lies) aan tafel in het nieuwe huis.
Welnu, rest mij te zeggen dat wat mij het meest frustreert hier de elektrische apparaten zijn. Mijn mac besluit zelf wanneer ie e-mail verstuurd (ontvangen gaat gelukkig wel goed) en internet werkt de ene keer draadloos en de andere keer helpt zelfs bidden niet. Opnieuw opstarten lijkt nog wel eens te helpen, maar je blijft aan de gang he?
Verder vind mijn digitale camera het hier zo mooi dat ie besloot om de lens maar open te laten staan om te genieten van het uitzicht zonder het vast te leggen. En omdat er hier geen mediamarkt is, is de situatie al enige tijd zo. Dit is dus ook de reden dat er dit keer geen tot weinig foto's bij het berichtje zitten.
Veel groeten uit het prachtige Honduras, ik denk aan jullie, niet alleen als ik betaal in de supermarkt, maar ook wanneer de dingen hier mooi aan de gang zijn met de jongeren. Zonder de donateurs had ik dit niet zo kunnen doen. Nogmaals bedankt! Tot een volgende keer. Ik ga jullie eens per maand de mail blijven sturen, maar zal gaan proberen om de weblog eens per week te updaten.
Hasta la proxima, Marijn


Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/7/2007 - Eerste maand in Honduras

Na maanden van voorbereiding en het afsluiten van werk en woon projecten was het eindelijk zover: op 2 juli om 6.50 uur vertrok mijn vliegtuig naar Parijs, waarna ik via Miami naar Tegucigalpa zou gaan. Een kort oponthoud zonder reden en van mijn paspoort ontdaan met zo'n honderd anderen in een klein kamertje geregeld door de Amerikaanse (im)migratie dienst zorgde ervoor dat ik een ongeplande nacht in een hotel in Miami doorbracht. Verder goed aangekomen, wederom zonder koffers (die kwamen een paar dagen later). Mijn neus ving de typische Hondurese lucht, mijn oog ving Lies en het voelde hartverwarmend om weer terug te zijn.

Aan het einde van die eerste dag kwamen we aan op het kamp waar de Arte Accion jongeren al waren. 's Avonds kwamen ook de jongeren van Arte Accion Copan, van TNT uit El Salvador en van Caja Ludica uit Guatemala.
De volgende dag deed ik rustig aan ivm met jetlag en algehele vermoeidheid, maar de jongeren gingen er stevig tegenaan. In drie volle dagen werd er gewerkt naar het hoogtepunt van het kamp: de steltloop-optocht op zaterdag.
Er waren workshops stelten maken en lopen, jongleermateriaal maken en jongleren, titteres gigantes(reuze poppen) maken, schmink maken met natuurlijke materialen, (dans) theater en percussie.

De optocht werd er een vol jongeren op stelten, poppen van een paar meter hoog, twee drumbands, diverse circusartiesten en een hele hoop scouts. De  mensen keken verbaast en blij naar de bonte stoet die voorbijtrok.
En wij waren ook blij, en niet alleen omdat de optocht op een droge dag plaatsvond midden in het regenseizoen, en niet alleen omdat het hele kamp maar een paar buitjes te verduren had, maar vooral omdat het zo'n fantastisch was om al die gezichten te zien van het publiek en zo te kunnen lachen en uitwisselen met collega jongeren die allemaal hetzelfde soort mooie dingen doen.

De tocht was onder anderen om te laten zien dat jongeren niet alleen een 'pain in the ass' zijn met hun jeugdbendes en ander vervelend en lastig gedrag, maar dat ze ook veel leuke dingen doen. Dat is goed duidelijk gemaakt. Voor de mensen die het festijn hebben gemist stond het op zondag als voorpagina nieuws in de krant en verderop nog 2 volle pagina's. Op maandag nog een samenvatting van het artikel op zondag. En zelfs op woensdag stond het nog in een laatbloeiende krant.
Leuk detail is dat Relinde die bij TNT werkt uitgebreid in de kranten te zien was, dansend op het opzwepende ritme van de trommels.

Zaterdagavond hebben we afscheid genomen van elkaar omdat een aantal groepen zeer vroeg vertrokken (04.00 uur en 5.30 uur). Zondag in zeer korte tijd afgebroken met de jongeren, ingepakt en thuis weer uitgepakt. Thuis is bij Lies en Emiel thuis, erg gezellig, maar wel wat klein voor 3 mensen en hun spullen.

De week na het kamp hebben we de kist uitgepakt die verscheept is, met daarin gesponsord materiaal van henrys, jojo, de circuswinkel, circus poehaa en Pavarini. Heel veel blije jongeren die even niet wisten hoe ze het hadden toen ze al die aanlokkelijke materialen zagen.

Inmiddels is mijn spaanse cursus begonnen en ik merk dat het goed vooruit gaat. Ik hoef niet meer zo veel om vertalingen te vragen, het begrijpen van al dat snelle spaans is wel nog lastig.

Ik ben nu zo'n 3 weken hier en heb vooral gekeken naar wat de slimste dingen zijn om hier te gaan doen. Er komt een tournee van een aantal jongeren die Huellas gaan spelen. Deze voorstelling wordt gemaakt op basis van de door Berith Danse (theatre-embassy) geregisseerde voorstelling die ook in NL speelde. Nu echter zonder de originele volwassen acteurs, maar met een aantal van de jongeren. Ik ga helpen bij de regie en tezijnertijd wanneer Kari, de regisseuse, er niet bij kan zijn vanwege haar zwangerschap, de tournee begeleiden en de voorstelling scherp houden en de spelers trainen.

Ook staat er een combi-tournee in de planning om samen met een ander jeugdcircus (gesteund door cirque de soleil) het land rond te gaan op kosten van een kunstfonds van het ministerie hier. Zo gaan beide circussen van elkaar leren: wij veel circus en acrobatiek van hen en zij veel theater en steltlopen van ons. Op dit moment is deze tournee gepland voor januari, we zullen zien hoe het gaat lopen, want er is maar weinig zeker.

Ik ben helaas nog maar een keer in ciudad Espagna geweest. Dit is het dorpje in de buurt waar naast andere kunst activiteiten ook circuslessen worden gegeven. Alles door Arte Accion met een aantal faciliteiten van het Rode Kruis.  De jongeren geven lessen aan de lokale jeugd en ik ga ze daarin coachen.
De repetities van Huellas zijn begonnen en daar kijk ik bij en zal ik assisteren door de jongeren te begeleiden in hun spel en ze theater-oefeningen te geven die het maken van de voorstelling ondersteunen.

Verder heb ik vandaag eindelijk mijn spik-splinter-nieuwe-made-in-china-200cc -motorfiets gekocht zodat ik me wat zelfstandiger door Tegus kan bewegen. Ook hebben we een ontzettend mooi en groter huis gevonden. Dat is prettig, dan kan Emiel in zijn eigen kamer, is er een kantoor, keuken, woonkamer. Heel relaxed, behalve dat er verhuisd moet gaan worden.
Ook heel relaxed was het afgelopen weekend waarin ik kennis heb gemaakt met de noordkust, een beetje met de Garifuna cultuur, dronk uit een kokosnoot (niet met mij billen bloot) en vooral heel veel, zeg maar rustig te veel zon heb gevangen, waardoor ik nu continu mijn sterrenbeeld loop uit te beelden. Wich reminds me, ik ben hier op 18 juli 32 geworden en heb dat met een taartje en slingers gevierd.

Lieve mensen, dit was het: tot een volgend schrijven!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Links

Home
View my profile
Archives
Email Me